پرسش كردند كه آدم از خداوند دريافت و خداوند توبهء او را پذيرفت . حضرت فرمود : از خداوند خواست تا به حق محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين كه توبه‌اش را بپذيرد و خداوند نيز توبهء او را پذيرفت . « 1 »

--> ( 1 ) شيخ محمّد حسن مظفّر در دلائل الصدق 2 / 138 - 139 مىگويد : « دلالت اين آيه با تفسير آن در پرتو اين احاديث در امامت امير المؤمنين ( ع ) روشن‌تر از آن است كه به سخنى نياز داشته باشد ، زيرا توسّل شيخ پيامبران به محمّد و خاندان او در تعليم خداوند سبحان ، در حالى كه محمّد و خاندان او [ به نسبت حضرت آدم ] در آخر زمان مىزيسته‌اند و اين كه حضرت آدم از پيامبران بزرگى چشم فرو بسته كه نزديكى زمانى بيش‌ترى به او داشته‌اند ، خود بزرگترين دليل است در برترى ايشان بر همهء جهانيان و دورى آن‌ها از هر گونه لغزشى ، اگر چه مكروهى بوده باشد ، چه ، آدم با ارتكاب امر مكروهى عصيان كرد . صحيح نيست در توبه از هر ارتكابى به اين خاندان توسّل جست مگر آن كه آن‌ها نه گناهى مرتكب شده باشند و نه تنها به مكروهى دامن آلوده باشند ، پس ناگزير بايد خلافت در خاندان پيامبر باشد ، چرا كه آن‌ها بر پيامبران فضيلت دارند و در ميان ديگر آحاد امّت پيامبر ( ص ) از عصمت برخوردارند ، و چگونه كسى مىتواند از هر لغزشى در امان باشد كه مأموم ديگر مردمان است ، به ويژه كسى كه بيش‌تر عمرش را به شرك و بت‌پرستى سر كرده باقيماندهء عمرش را با گريز از جنگ و طغيان سپرى كرده باشد . نيز بنگريد به : خصائص ابن بطريق / 113 .